 |
| stapel ruwe wol |
 |
| gekamde plukjes op spoel |
 |
| bijna vol |
zaterdag 1 juni 2013
Wolfeest
Heerlijk was het, vorige week zondag, een wolfeest! Vond het wel spannend, de eerste keer dat ik echt een groep vrouwen zou ontmoeten met dezelfde passie. En natuurlijk was het super, ik kwam ogen te kort, luisterde gretig naar de verhalen, en verwonderde me weer over de mogelijkheden. Spinnewielen gezien waar ik nog nooit van had gehoord, prachtig. Ik hou mezelf in toom, om me niet te verdiepen in de spinnewielen en hun 'karakters', want dat is weer een vak op zich, en ik moet het gewoon houden bij m'n oudje Louet, en bij mijn topper the Rose. Ik misbruik deze laatste behoorlijk, want vuile alpacawol spinnen is echt geen pretje voor het wiel. In no time verslijt elk metalen onderdeel waar de wol langs glijdt. Wat een kracht!
Er waren heerlijke dames in de mooiste zelfgemaakte creaties, en iedereen was zoet bezig met haar eigen passie. We probeerden nieuwe materialen uit, zoals bananenzijde en gerecyclede sari zijde, en sponnen met spindeltol en spindelwiel. Ik maakte weer een rolag van mijn eigen meegebrachte vezeltjes op het blending board, en toen de firma Woolness 's middags kwam, heb ik er toch maar één aangeschaft, het is een goede investering. Omdat je als het ware schildert met wol, combineer ik dan toch weer verschillende passies.
Toen het zonnetje doorbrak, werden de shetland schaapjes aan een pluksessie onderworpen, het zag er onaangenaam uit, maar het schijnt niet pijnlijk te zijn. Lekkere dotjes vette, grijze wol meegekregen, die er thuis natuurlijk direct aan moesten geloven, nu zijn het mooie draadjes geworden.
Heel geïnspireerd raakte ik van een Ierse sjaal, me sufgezocht naar een patroon daarvan later. Nu combineer ik verschillende patronen, met konijnen-/alpacawol, op groffe pennen dus dat wordt hééééél zacht en heel mooi! Ondertussen ook alweer een lekkere stapel witte alpaca gekamd, als ik een tweede spoel vol heb, kan ik eindelijk gaan twijnen, want dat moet licht-turquoise worden, ook een driehoekige sjaal.
Vorig weekend was het Pure Pinksterfair in Vaassen, bij Kasteel de Cannenburgh, daar stond 'mijn' Jeannette met haar liefste knuffelalpaca's Roxy en Ranger. Prachtige sjaals, truien, kinderslofjes en sieraden verkoopt ze. Volgend jaar met de open atelier-route mag ik bij haar komen spinnen, zodat mensen kunnen zien wat je kunt maken van haar wol. Mijn sjaals kan ik daar dan ook verkopen, je kunt ze toch eigenlijk alleen verkopen als je ze kunt aanraken, je moet er gewoon verliefd op worden!
Er waren heerlijke dames in de mooiste zelfgemaakte creaties, en iedereen was zoet bezig met haar eigen passie. We probeerden nieuwe materialen uit, zoals bananenzijde en gerecyclede sari zijde, en sponnen met spindeltol en spindelwiel. Ik maakte weer een rolag van mijn eigen meegebrachte vezeltjes op het blending board, en toen de firma Woolness 's middags kwam, heb ik er toch maar één aangeschaft, het is een goede investering. Omdat je als het ware schildert met wol, combineer ik dan toch weer verschillende passies.
Toen het zonnetje doorbrak, werden de shetland schaapjes aan een pluksessie onderworpen, het zag er onaangenaam uit, maar het schijnt niet pijnlijk te zijn. Lekkere dotjes vette, grijze wol meegekregen, die er thuis natuurlijk direct aan moesten geloven, nu zijn het mooie draadjes geworden.
Heel geïnspireerd raakte ik van een Ierse sjaal, me sufgezocht naar een patroon daarvan later. Nu combineer ik verschillende patronen, met konijnen-/alpacawol, op groffe pennen dus dat wordt hééééél zacht en heel mooi! Ondertussen ook alweer een lekkere stapel witte alpaca gekamd, als ik een tweede spoel vol heb, kan ik eindelijk gaan twijnen, want dat moet licht-turquoise worden, ook een driehoekige sjaal.
Vorig weekend was het Pure Pinksterfair in Vaassen, bij Kasteel de Cannenburgh, daar stond 'mijn' Jeannette met haar liefste knuffelalpaca's Roxy en Ranger. Prachtige sjaals, truien, kinderslofjes en sieraden verkoopt ze. Volgend jaar met de open atelier-route mag ik bij haar komen spinnen, zodat mensen kunnen zien wat je kunt maken van haar wol. Mijn sjaals kan ik daar dan ook verkopen, je kunt ze toch eigenlijk alleen verkopen als je ze kunt aanraken, je moet er gewoon verliefd op worden!
woensdag 22 mei 2013
dennenthee en groen foto's
 |
| drogende dennentopjes voor thee |
 |
| appelbloesems vervolg |
 |
| gezellige violentoetjes |
 |
| Het groen spuit eruit met al die nattigheid, koudste lente in 50 jaar! |
foto's Troosttasjes prototype
 |
| ideetjes en kleuren van Troosttasjes |
 |
| Zachte tinten en superzachte materialen, van baby dieren met leren knoopje |
Troost
Mijn zusje (één van de vier) kwam bij me met een verzoek. Ze is bezig haar passie te realiseren, die te maken heeft met ouders van overleden kinderen. Zelf verloor ze haar eerste dochtertje, en die ervaring liet haar voelen wat er voor behoeftes zijn bij ouders die hun kind verliezen. Het gaat allemaal zo snel en je bent vaak zó in shock, dat je achteraf dingen anders had willen doen. Een heel belangrijk aspect is ook, dat je een aandenken aan je kind wilt, het stoffelijke van je kind is verdwenen, en daar hunker je naar. Dus: wat zijn fijne dingen voor op een grafje, omdat de zorg daarvoor ook iets invult, en wat biedt, voor zover al mogelijk, enige troost.
Mijn eerste kind overleed ook. We wisten dat hij een hartafwijking had, maar omdat de artsen elkaar allemaal tegenspraken, hadden we eigenlijk geen idee hoe we ervoor stonden. Het vond allemaal plaats in Frankrijk, we woonden daar nog maar net, ons Frans liet zwaar te wensen over, zeker in vakjargon. Ben je onbedoeld zwanger, van een tweeling nog wel, kom je in een enorme medische molen terecht.(Na een tijdje verloor ik het eerste vruchtje, toen dacht ik dat ik niet meer zwanger was, bleek ik het ineens toch nog te zijn, en nu had ik alcohol gedronken, wat ik mezelf enorm kwalijk heb genomen) Geen ouders of vrienden vlakbij, je doet het alleen/samen. Je komt in een soort vacuüm terecht, waarbij je het wiel opnieuw gaat uitvinden. Hoe blijf je bij jezelf en je eigen wensen, terwijl een heel leger van betrokken professionals je van alles aan- en afraadt? Het was een zwaar en pijnlijk proces. We werden nog geïnterviewd door journalisten van een blad, die onder de indruk waren van de Nederlandse nuchterheid, de kop van het artikel werd: 'Laissez la nature faire...." (de natuur haar gang laten gaan). Dat is ook wat er gebeurde. Ik wilde geen medische ingrepen, het was al erg genoeg dat Calvin direct na de geboorte bij me werd weggehaald (het was tweede Kerstdag, ploegenwisseling, onduidelijkheid over de status) en naar een speciaal kinderziekenhuis werd gebracht. Ik zal hier niet in details vervallen, Calvin overleed 3 dagen na zijn geboorte. Wat een gat, wat een pijn. Ik heb me suf geschreven, alles wilde ik onthouden, en verwerken. En je bent een nummer, een geval, 'het' wordt allemaal geregeld. Dus moet je in het Frans een begrafenis gaan regelen, waar, wie, hoe....Het ging een beetje aan me voorbij allemaal. Ik was fysiek nog erg zwak, en daar stonden we, twee jonge mensen aan een sober gat op het begraafplaatsje in onze toenmalige woonplaats. Een politieauto met escorte bracht het kleine kistje. Ik weet niet eens meer hoe de teraardebestelling ging, alleen dat op die sombere dag ineens de zon helder doorbrak. Op de heenweg hadden we snel drie gele rozen gekocht, er was geen enkele begeleiding en ik kon niet denken.
Heel lang heb ik één van de rozen die ik op het kistje legde, en het zilverpapier dat ik om de lekkende stelen had gedraaid, bewaard. Het was alles dat ik van hem had. Een gekoesterde schat. Goddank voor de interview ploeg, na een half jaar kwam ik op het lumineuze idee om te achterhalen of zij foto's van hem hadden, je hebt geen idee wat je voelt als het antwoord bevestigend is, ineens bestaat er weer iets van je kind.
Ik weet, hoe ongelooflijk belangrijk het is, om iets stoffelijks te hebben, als het wezen en lijfje van je kind je ontglipt. Het lijkt me prachtig om iets van een troostomslag te maken, wat het precies gaat worden weten we nog niet, maar het moet met veel liefde en aandacht zijn gemaakt van iets natuurlijks.
En er komen ook Troosttasjes, één gaat mee met het kindje en één blijft bij papa en mama. Zodra er een webadres is waar je dit kunt vinden, zal ik het melden. Wat had ik graag iets gehad wat mijn kind had aangeraakt, en daarna mij, iets om me heen om de verscheurende diepte op te vullen die een verloren kind achterlaat. Wat een prachtige bestemming is dat voor mijn met liefde gemaakte WoolLoves.
En het leven gaat door, het lacht je uiteindelijk weer toe, ik heb gezonde dochters gekregen na een lang traject, het was mijn derde tweelingzwangerschap. Nu zijn de dames inmiddels 17 jaar, en het loslaten is in volle gang, wat een ongelooflijk proces is het krijgen, verzorgen, loslaten en liefhebben van kinderen. En voor iedereen weer anders, wonderlijk.
Mijn prachtige pubermeiden kijken af en toe meewarig naar mijn saaie hobby's, maar als het fris is, slaan ze (thuis, want je kunt je natuurlijk niet met zelfgemaakt spul vertonen) graag een WoolLove om hun schouders!
Mijn eerste kind overleed ook. We wisten dat hij een hartafwijking had, maar omdat de artsen elkaar allemaal tegenspraken, hadden we eigenlijk geen idee hoe we ervoor stonden. Het vond allemaal plaats in Frankrijk, we woonden daar nog maar net, ons Frans liet zwaar te wensen over, zeker in vakjargon. Ben je onbedoeld zwanger, van een tweeling nog wel, kom je in een enorme medische molen terecht.(Na een tijdje verloor ik het eerste vruchtje, toen dacht ik dat ik niet meer zwanger was, bleek ik het ineens toch nog te zijn, en nu had ik alcohol gedronken, wat ik mezelf enorm kwalijk heb genomen) Geen ouders of vrienden vlakbij, je doet het alleen/samen. Je komt in een soort vacuüm terecht, waarbij je het wiel opnieuw gaat uitvinden. Hoe blijf je bij jezelf en je eigen wensen, terwijl een heel leger van betrokken professionals je van alles aan- en afraadt? Het was een zwaar en pijnlijk proces. We werden nog geïnterviewd door journalisten van een blad, die onder de indruk waren van de Nederlandse nuchterheid, de kop van het artikel werd: 'Laissez la nature faire...." (de natuur haar gang laten gaan). Dat is ook wat er gebeurde. Ik wilde geen medische ingrepen, het was al erg genoeg dat Calvin direct na de geboorte bij me werd weggehaald (het was tweede Kerstdag, ploegenwisseling, onduidelijkheid over de status) en naar een speciaal kinderziekenhuis werd gebracht. Ik zal hier niet in details vervallen, Calvin overleed 3 dagen na zijn geboorte. Wat een gat, wat een pijn. Ik heb me suf geschreven, alles wilde ik onthouden, en verwerken. En je bent een nummer, een geval, 'het' wordt allemaal geregeld. Dus moet je in het Frans een begrafenis gaan regelen, waar, wie, hoe....Het ging een beetje aan me voorbij allemaal. Ik was fysiek nog erg zwak, en daar stonden we, twee jonge mensen aan een sober gat op het begraafplaatsje in onze toenmalige woonplaats. Een politieauto met escorte bracht het kleine kistje. Ik weet niet eens meer hoe de teraardebestelling ging, alleen dat op die sombere dag ineens de zon helder doorbrak. Op de heenweg hadden we snel drie gele rozen gekocht, er was geen enkele begeleiding en ik kon niet denken.
Heel lang heb ik één van de rozen die ik op het kistje legde, en het zilverpapier dat ik om de lekkende stelen had gedraaid, bewaard. Het was alles dat ik van hem had. Een gekoesterde schat. Goddank voor de interview ploeg, na een half jaar kwam ik op het lumineuze idee om te achterhalen of zij foto's van hem hadden, je hebt geen idee wat je voelt als het antwoord bevestigend is, ineens bestaat er weer iets van je kind.
Ik weet, hoe ongelooflijk belangrijk het is, om iets stoffelijks te hebben, als het wezen en lijfje van je kind je ontglipt. Het lijkt me prachtig om iets van een troostomslag te maken, wat het precies gaat worden weten we nog niet, maar het moet met veel liefde en aandacht zijn gemaakt van iets natuurlijks.
En er komen ook Troosttasjes, één gaat mee met het kindje en één blijft bij papa en mama. Zodra er een webadres is waar je dit kunt vinden, zal ik het melden. Wat had ik graag iets gehad wat mijn kind had aangeraakt, en daarna mij, iets om me heen om de verscheurende diepte op te vullen die een verloren kind achterlaat. Wat een prachtige bestemming is dat voor mijn met liefde gemaakte WoolLoves.
En het leven gaat door, het lacht je uiteindelijk weer toe, ik heb gezonde dochters gekregen na een lang traject, het was mijn derde tweelingzwangerschap. Nu zijn de dames inmiddels 17 jaar, en het loslaten is in volle gang, wat een ongelooflijk proces is het krijgen, verzorgen, loslaten en liefhebben van kinderen. En voor iedereen weer anders, wonderlijk.
Mijn prachtige pubermeiden kijken af en toe meewarig naar mijn saaie hobby's, maar als het fris is, slaan ze (thuis, want je kunt je natuurlijk niet met zelfgemaakt spul vertonen) graag een WoolLove om hun schouders!
Deep Fire foto's
 |
| Deep Fire birth |
 |
| Streng, rode merino lontwol met gele zijde en oranje alpaca |
 |
| Detail |
 |
| proeflapje en ingrediënten |
 |
| nog wat aardse pracht in roodtinten |
Abonneren op:
Posts (Atom)