 |
| Eens kijken of het lukt dit filmpje van Tender Temptation goed in beeld te krijgen... Het is een netbreisel in zijdezachte alpaca, op vele manieren draagbaar |
donderdag 12 juni 2014
Tender Temptation filmpje
zondag 8 juni 2014
Alpaca natural multicolour foto's
 |
| Gekaarde alpaca van diverse dieren |
 |
| Spannend, links de twee spoelen vol, rechts zie je het getwijnde resultaat, Multi natural colour |
 |
| En zo zien de ongewassen strengen gesponnen/getwijnde wol er dan uit |
 |
| Onderaan de Teddy Widder konijnenwol, rechts Binka alpaca lichtbruin, boven de getwijnde spoel |
 |
| Loaded to the max... |
 |
| Dan is dit een droogrek vol strengen gewassen alpaca van de foto's erboven, in een grote wasmand/tobbe gewassen |
 |
| Van boven gefotografeerd, zie die schattige voetjes van mij erbij |
 |
| En hier weer dozen en mand met getrokken plukjes alpacavacht |
Zoë's tasje
 |
| Zoë's geliefde konijntje Nijntje, waar ze al die tijd de haartjes van heeft gespaard voor mij, is overleden. Als aandenken wilde ik iets moois maken, heb op een schapenwollen ondergrond de haartjes van Nijn vastgeprikvilt. Passen en meten, het begint steeds meer op een tasje te lijken.... |
 |
| Flap eraan gevilt |
 |
| Na uren prikken (arme schouder), willen de konijnehaartjes nog steeds niet goed vast blijven zitten, geeft enorm haar af... |
 |
| Dus gaat er nog een natviltsessie volgen! En dan kijken of het eindresultaat stevig genoeg is om er iets van een leren draagband aan te maken. |
Pinksteren 2014
Vandaag, 7 x 7 = 49 dagen na Pasen, is het Pinksteren. Het begon hier met wolken, aangenaam zacht na de warmte van gisteren, daarna buien en fris, toen kwam het zonnetje weer aan een strak blauwe hemel, geweldig! Bezoekje gebracht aan de Pure Pinksterfair in Vaassen, erg leuk. Er is een soort middeleeuwse nederzetting, met mooie (moderne) canvas tenten, waar in klederdracht oude ambachten worden uitgevoerd. Er zat een dame met een grote spintol, een vacht en een mandje gesponnen wol. Het zag er niet heel eenvoudig uit, ik kreeg ondertussen, zeer geïnteresseerd als ik was, veel tekst en uitleg. Mijn handen jeukten om het zelf eens te proberen op die tol, ze moest er denk ik nog aan wennen, hield het stapeltje wol wat te krampachtig vast.
Mijn begintijd van spinnen, ligt lang achter me. Je vergeet dat ongeveer. Tot je een ander ziet spinnen, bijvoorbeeld iemand die net begint, en je je weer realiseert hoe lastig het onder de knie te krijgen is. Omdat het enorm gecoördineerd werk is, waar het hele lijf bij betrokken is. Een of twee voeten trappen het wiel rustig aan, de handen moeten samen de wol losjes vasthouden en nét voldoende uittrekken om in te laten draaien, maar je moet ook de twist (draaiing) tegenhouden vóór die in je stapeltje wol terecht komt, anders loopt alles vast. Met een tol is het nog lastiger, en tussendoor moet je steeds de draad om de tol draaien.
Als het je ding is, word je er toch érg blij van, van dit samenspel van handelingen, die langzaam maar gestaag een spoel vol draad tot stand brengen. En dan ben je nog lang niet bij het eindresultaat.
Gisteravond heb ik elke WoolLove een eigen mapje gegeven op de computer, en ik ben begonnen daar alle foto's die ik ervan heb op te plaatsen, van vacht en spinsel tot geshowd eindproduct. Wat een klus, er kwam geen eind aan, scheel werd ik ervan. Gelukkig kan ik dan mezelf een halt toeroepen, want ik doe elke avond een half uurtje een Reiki-afstandsbehandeling bij iemand, soort van 'saved by the bell'.
Op de Pinksterfair stond 'mijn' alpacadame met flesgevoede volwassen alpacahengsten Roxy en Ranger, en de kleine witte Belle, het enige overgebleven veulentje. Als je een tijdje naar die beestjes kijkt, achter hun omheining, word je helemaal rustig. Soms komen ze met hun grote, langbewimperde ogen en hun superzachte neusje even aan je snuffelen. Ach, wat een liefde! Iedereen zegt er iets over en wil er iets van, ik geniet alleen maar van ze. Van hun soortgenootjes waren nog wat zakken vol heerlijkheden neergezet, ik heb me toch niet kunnen beheersen, en nog twee veulenvachten gekocht. In schitterende kleurschakeringen, van wit tot room en zachtbeige in één vacht. Aaaah, en dan snel naar huis en in de flink neerkletterende regen onder het afdakje buiten snel een heerlijk kopje koffie wegwerken, om weer snel terug te kunnen naar die zachte pracht.
Inmiddels was het droog, en konden ze lekker op tafel worden uitgestald. Rest van de middag besteed aan uittrekken van strootjes, verwijderen van dubbele scheerstukjes en spinnen! En nog even in het opblaasbadje gedoken, daar knapt een mens van op, dat stille, ijskoude water op het verhitte lijf.
Morgen waarschijnlijk weer een dag mooi weer, wat wonen we toch in een heerlijk land!
Mijn begintijd van spinnen, ligt lang achter me. Je vergeet dat ongeveer. Tot je een ander ziet spinnen, bijvoorbeeld iemand die net begint, en je je weer realiseert hoe lastig het onder de knie te krijgen is. Omdat het enorm gecoördineerd werk is, waar het hele lijf bij betrokken is. Een of twee voeten trappen het wiel rustig aan, de handen moeten samen de wol losjes vasthouden en nét voldoende uittrekken om in te laten draaien, maar je moet ook de twist (draaiing) tegenhouden vóór die in je stapeltje wol terecht komt, anders loopt alles vast. Met een tol is het nog lastiger, en tussendoor moet je steeds de draad om de tol draaien.
Als het je ding is, word je er toch érg blij van, van dit samenspel van handelingen, die langzaam maar gestaag een spoel vol draad tot stand brengen. En dan ben je nog lang niet bij het eindresultaat.
Gisteravond heb ik elke WoolLove een eigen mapje gegeven op de computer, en ik ben begonnen daar alle foto's die ik ervan heb op te plaatsen, van vacht en spinsel tot geshowd eindproduct. Wat een klus, er kwam geen eind aan, scheel werd ik ervan. Gelukkig kan ik dan mezelf een halt toeroepen, want ik doe elke avond een half uurtje een Reiki-afstandsbehandeling bij iemand, soort van 'saved by the bell'.
Op de Pinksterfair stond 'mijn' alpacadame met flesgevoede volwassen alpacahengsten Roxy en Ranger, en de kleine witte Belle, het enige overgebleven veulentje. Als je een tijdje naar die beestjes kijkt, achter hun omheining, word je helemaal rustig. Soms komen ze met hun grote, langbewimperde ogen en hun superzachte neusje even aan je snuffelen. Ach, wat een liefde! Iedereen zegt er iets over en wil er iets van, ik geniet alleen maar van ze. Van hun soortgenootjes waren nog wat zakken vol heerlijkheden neergezet, ik heb me toch niet kunnen beheersen, en nog twee veulenvachten gekocht. In schitterende kleurschakeringen, van wit tot room en zachtbeige in één vacht. Aaaah, en dan snel naar huis en in de flink neerkletterende regen onder het afdakje buiten snel een heerlijk kopje koffie wegwerken, om weer snel terug te kunnen naar die zachte pracht.
Inmiddels was het droog, en konden ze lekker op tafel worden uitgestald. Rest van de middag besteed aan uittrekken van strootjes, verwijderen van dubbele scheerstukjes en spinnen! En nog even in het opblaasbadje gedoken, daar knapt een mens van op, dat stille, ijskoude water op het verhitte lijf.
Morgen waarschijnlijk weer een dag mooi weer, wat wonen we toch in een heerlijk land!
donderdag 15 mei 2014
Blijf van onze dieren af!!!!
 |
| Deze schitterende dieren zijn niet de geroofde baby's, daar heb ik geen foto's van helaas, maar zoals de kleintjes zien ze eruit! Wat afschuwelijk dat iemand verzint om ze te stelen! |
Alpacaroof
Gisteren bereikte mij het trieste bericht, dat in de nacht van 13 op 14 mei jl. een groep zeer tamme baby alpaca's is gestolen op de farm waar ik mijn vachten haal. Onbegrijpelijk! Hoe kunnen mensen dit doen, jonge dieren, die nog met de fles worden gevoed, roven uit een weide naast een woonhuis, wat is je hart dan misvormd. Dat je niet nadenkt over het mensen- en dierenleed dat je veroorzaakt. Ongetwijfeld is het motief geld. Ik heb er een schrijnend gat van in mijn maag, zo voelt het. Wij zijn allen één, het leed dat wij de ander aandoen, doen we in feite onszelf aan. En net nu ik helemaal verliefd was geworden op Pien, zit Pien ergens op transport, waarschijnlijk naar het buitenland, want er is groot alarm geslagen in alpaca-Nederland, dus als ze daar proberen een baby te verkopen, kan het alleen aan iemand die akkoord gaat met kopen van gestolen dieren. Alle alpaca-bezitters zijn alert. Alle gedachtes in je hoofd, de hele film die je maakt van hoe het kan zijn gegaan....dieptriest.
Wat een droevige zaak vind ik het, we moeten als we hobbydieren houden al een compleet professionele administratie bijhouden met oormerken en alles, vindt je een dier waarbij dat niet hoeft, zodat je meer tijd overhoudt voor je geliefde dieren in plaats van wéér iets te bezitten waarvoor je verplicht bent tot uren papierwerk, zijn het geliefde roof-items. Mijn hart bloedt.
Wij hadden een Golden Retriever, twaalf jaar oud, grijzend maar gezond. Tenminste, die indruk hadden wij. Op een avond (hij was heel veel alleen buiten), heeft hij zijn bak leeggegeten, en is verdwenen. Dat hele proces, je afvragen waar hij is, wat er gebeurd kan zijn, stad en land afzoeken, aangifte doen, hopen en wanhopen... Dagen, weken, maanden en uiteindelijk jaren gingen voorbij. Nooit hebben we meer taal of teken van hem vernomen. Als een mens of dier sterft, kun je aan een rouwproces beginnen. In dit soort gevallen kan dat niet. Met het verglijden van de tijd, ontstaat er een soort gewenning aan de afwezigheid, maar omdat er lang hoop blijft, neem je nooit werkelijk afscheid. En die nare fantasieën die toch de kop opsteken, over een dier in nood of lijden, echt
afschuwelijk.
In het geval van de alpaca's weet je dan wel wat er is gebeurd, maar daarna is het ook maar raden.
Ik hoop en bid (bij mij is dat dan in de vorm van het Universum vragen om het hoogst mogelijke) dat er een wonder gebeurt. En tot die tijd blijft de pijn in mijn hart. Om al helemaal te zwijgen van de pijn die de baasjes nu moeten doorstaan. De enige troost is dat het om het geld te doen is, dus dat de dieven belang hebben bij een goede verzorging van de dieren.
Dit jaar geen babyvachten voor mij, ik had met alle liefde al mijn wol en vachten afgestaan om dit te voorkomen! Dan gaan de dieren zeker vóór de hobby!
Mocht je als lezer iets horen/zien/weten wat kan helpen, heel graag, ieder idee is welkom!
En stuur ondertussen je liefde en licht naar het welzijn van deze dieren....
Wat een droevige zaak vind ik het, we moeten als we hobbydieren houden al een compleet professionele administratie bijhouden met oormerken en alles, vindt je een dier waarbij dat niet hoeft, zodat je meer tijd overhoudt voor je geliefde dieren in plaats van wéér iets te bezitten waarvoor je verplicht bent tot uren papierwerk, zijn het geliefde roof-items. Mijn hart bloedt.
Wij hadden een Golden Retriever, twaalf jaar oud, grijzend maar gezond. Tenminste, die indruk hadden wij. Op een avond (hij was heel veel alleen buiten), heeft hij zijn bak leeggegeten, en is verdwenen. Dat hele proces, je afvragen waar hij is, wat er gebeurd kan zijn, stad en land afzoeken, aangifte doen, hopen en wanhopen... Dagen, weken, maanden en uiteindelijk jaren gingen voorbij. Nooit hebben we meer taal of teken van hem vernomen. Als een mens of dier sterft, kun je aan een rouwproces beginnen. In dit soort gevallen kan dat niet. Met het verglijden van de tijd, ontstaat er een soort gewenning aan de afwezigheid, maar omdat er lang hoop blijft, neem je nooit werkelijk afscheid. En die nare fantasieën die toch de kop opsteken, over een dier in nood of lijden, echt
afschuwelijk.
In het geval van de alpaca's weet je dan wel wat er is gebeurd, maar daarna is het ook maar raden.
Ik hoop en bid (bij mij is dat dan in de vorm van het Universum vragen om het hoogst mogelijke) dat er een wonder gebeurt. En tot die tijd blijft de pijn in mijn hart. Om al helemaal te zwijgen van de pijn die de baasjes nu moeten doorstaan. De enige troost is dat het om het geld te doen is, dus dat de dieven belang hebben bij een goede verzorging van de dieren.
Dit jaar geen babyvachten voor mij, ik had met alle liefde al mijn wol en vachten afgestaan om dit te voorkomen! Dan gaan de dieren zeker vóór de hobby!
Mocht je als lezer iets horen/zien/weten wat kan helpen, heel graag, ieder idee is welkom!
En stuur ondertussen je liefde en licht naar het welzijn van deze dieren....
zaterdag 10 mei 2014
Silky Sapphire op de Hippy Market
Voor een andere, heerlijk zachte omslagdoek kun je ook weer kijken op de Hippy Market!
Abonneren op:
Posts (Atom)